مرهوب

💡 پاک یزدان خجسته وجود محمود مولای بستگان و دوای خستگان را مغلوب غم و مرهوب الم نخواهد، بیت:

💡 دلم می خواهد هیچ نگویم و هیچ نجویم، بلکه اگر نفس ضعیف و عشق غالب حریف عقل شریف را مغلوب نسازد و شوق مکنت سوز صبر گران سنگ سهلان درنگ را به سنگ ساری مرهوب نخواهد، از قیاس وصال سر نتراشم و در کنج وحدت جز ملازم خیال نباشم، بیت:

💡 منظره کوه‌های پوشیده از برف در هنگام غروب خورشید، چنان شکوه و عظمت مرهوبی داشت که هر بیننده را در برابر خود مبهوت می‌کرد.

💡 آن صدای رعد و برق در دل شب، چنان قدرت و هیبت مرهوبی داشت که تمام ساکنان روستا را از ترس در خود فرو برد.

💡 او با نگاهی مرهوب و نافذ به جمعیت خیره شد، گویی می‌خواست با قدرت حضور خود، همه را برای شنیدن سخنان مهمش آماده کند.