( مرقعة ) مرقعة. [ م ُ رَق ْ ق َ ع َ ] ( ع ص، اِ ) مؤنث مرقّع. ج،مرقعات: شاه سپاه عجم گرد کرد... خود تنها برفت و به مرقعه اندر شد به صورت درویشی و یک سال به روم اندر همی گشت. ( ترجمه طبری بلعمی ). || پوشش پیشوایان صوفیه. ( یادداشت مرحوم دهخدا ).
( اسم ) یک مرقع جمع: مرقعات. توضیح خرق. صوفیان علامت اشتهار آن بخرقه این است که پاره های مختلف و گاهی رنگارنگ بهم آورده و از آنهاخرقه می ساخته اند و جامه ای سخت بتکلف بوده است و آنرا بدین مناسبت مرقعه نیز می گفته اند.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 اما چون این مرقّعه پوشید اگر اندر غلبهٔ حال و قهر سلطان وقت بدرد، مسلّم و معذور است؛ و چون به اختیار و تمییز درد، اندر شرط این طریقت بیش وی را مسلّم نیست مرقّعه داشتن و اگر بدارد چنین که یکی از مرقعه داران زمانه، به ظاهر بی باطن بسند کار شده.
💡 و نیز گفتهاند: پوشانندهٔ مرقعه را چندان سلطنت باید اندر طریقت که چون اندر بیگانه نگرد به چشم شفقت، آشنا گردد و چون جامهای اندر عاصی پوشد از اولیای خدا گردد.
💡 پس مرقعه سِمَت صالحان و علامت نیکان و لباس فقرا و متصوّفه است و در حقیقت فقر و صفوت، پیش از این سخن رفت و اگر کسی مر لباس اولیا را آلت جمع دنیا و پوشش آفت خود سازد، مر آن را بدان زیانی بیشتر ندارد. و باللّه التوفیق.
