مرقه

لغت نامه دهخدا

( مرقة ) مرقة. [ م َ ق َ ] ( ع اِ ) یک قطعه پشم که ابتدا برکنده شود. ج، مرقات. ( از اقرب الموارد ).
مرقة. [ م َ رَ ق َ ] ( ع اِ ) شوربا، و از مرق اخص است. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). خوردی. ( السامی ). و رجوع به مرق شود. شوربا. ( صراح ).
- مرقة بیضاء؛ آنکه در آن حوایج نریزند. ( یادداشت مرحوم دهخدا ).

فرهنگ فارسی

شوربا

جمله سازی با مرقه

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 هراکلیوس همچنین فرزند مسیحی شهربراز، نیکتاس ایرانی را جانشین شهربراز خطاب کرده بود. جانشینی یک ایرانیِ مسیحی بر تخت شاهی ساسانی، راه را برای مسیحی کردن ایران می‌گشود. پس از مدتی، شهربراز، شمتا فرزند یزدین، را در کلیسای مرقه مصلوب کرد. دلیل این اعدام این گونه گزارش شده که شمتا در زمان پادشاهی خسرو پرویز به شهربراز توهین کرده بوده‌است. چهل روز بعد، در مراسمی، شخصی به نام فرخ هرمزد، با پرتاب یک نیزه به سوی شهربراز، او را کشت. فرخ هرمزد سپس به بوران‌دخت، دختر خسرو پرویز، کمک کرد تا به پادشاهی برسد.

💡 در سفره‌های سنتی قدیمی، مرقه با طعم‌های متفاوت و ادویه‌های خاص، همراه با نان تازه و غذاهای مختلف برای مهمانان عزیز پذیرایی می‌شد.

💡 پختن یک مرقه لذیذ و غلیظ نیازمند صبر زیاد و انتخاب مواد اولیه تازه و باکیفیت برای رسیدن به آن طعم اصیل و ماندگار است.

💡 در داستان‌های کلاسیک ادبیات فارسی، توصیف مرقه و غذاهای لذیذ، معمولاً برای نشان دادن سطح رفاه و تجملات زندگی اشراف و طبقات مرفه بود.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران