مدیح خوان
کلمه «مدیح‌خوان» به کسی گفته می‌شود که در وصف و ستایش بزرگان دین، پیامبر یا امامان شعر و نثر مدح‌آمیز می‌خواند. این واژه بیشتر در مجالس مذهبی به کار می‌رود و به فردی اشاره دارد که با صوت و لحن مناسب مدیحه‌سرایی می‌کند. مدیح‌خوان معمولاً اشعاری درباره فضایل اخلاقی، شجاعت و بزرگی شخصیت‌های مقدس اجرا می‌کند. هدف از آن ایجاد فضای معنوی و افزایش محبت و احترام نسبت به اولیای دین در دل شنوندگان است. این کار نیازمند صدای خوش، تسلط بر شعر و توانایی انتقال احساسات معنوی به مخاطب می‌باشد. مدیح‌خوان با انتخاب اشعار مناسب، مجلس را به سمت شادی معنوی و یادآوری ارزش‌های دینی هدایت می‌کند. در برخی مراسم مانند میلادها، نقش مدیح‌خوان بسیار پررنگ و مورد توجه شرکت‌کنندگان است. این کار با نوحه‌خوانی تفاوت دارد، زیرا مدح بیشتر بیان فضایل و شادی‌های مذهبی است. این واژه در فرهنگ مذهبی احترام‌آمیز است و به فردی با مهارت هنری و معنوی اشاره دارد.
مترادف‌ها
مادح، ستایشگر
متضادها
نکوهش‌گر، ملامت‌گر
لغت نامه دهخدا
مدیح خوان. [ م َ خوا / خا ] ( نف مرکب ) آنکه شعر مدحی خواند. ( فرهنگ فارسی معین ). مداح. مدحتگر:
مدیح خوانش را بوستان سزد مجلس
خطیب نامش را آسمان سزد منبر.مسعودسعد.او شاه سه بعد وچار ملت
بر شاه مدیح خوان ببینم.خاقانی.
فرهنگ فارسی
( صفت ) آنکه شعر مدحی خواند: مدیح خوانش را بوستان سزد مجلس خطیب نامش را آسمان سزد منبر. ( مسعود سعد. )
جمله سازی با مدیح خوان
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 سی سال شد که بنده بصف نعال تو بوده مدیح خوان تو بر تخت و مدح خواه
💡 هر کس بقدر دستگه آورد تحفه یی دست مدیح خوان به در بی بها رسید
💡 در دربار‌های باستانی، مدیح خوان با صدایی رسا و لحنی حماسی، اشعار ستایش‌آمیز را در حضور بزرگان برای جلب توجه ممدوح می‌خواند.
💡 برخی از مدیح خوانان حرفه‌ای، تنها با مهارت در اجرای موسیقی و کلام، توانستند جایگاه ویژه‌ای در میان اشراف و حکمرانان زمان خود پیدا کنند.
💡 وجود یک مدیح خوان ماهر در مجالس رسمی، باعث می‌شد که فضای مجلس با هیجان و تحسین نسبت به قدرتمندترین افراد پر شود.
