مدح سرای
مترادفها
ستایشگر، تعریفکننده
متضادها
هجو سرای
لغت نامه دهخدا
مدح سرای. [ م َس َ ] ( نف مرکب ) مدحت سرای. مدیحه گو. مدحتگر. شاعر مداح. که به شعر کسی را بستاید و مدح کند:
از خلقت تو مدح سرایان تو ای شاه
در خانه همه روزه همی بندند آذین.فرخی.زبر او و عطاهای او همیشه بود
چو تختهای عروسان سرای مدح سرای.فرخی.دهر شکست پشت من نیست به رویش آب شرم
ورنه چنین نداشتی مدح سرای شاه را.خاقانی.مصطفی حاضر و حسان عجم مدح سرای
پیش سیمرغ خمش طوطی گویا بینند.خاقانی.
فرهنگ فارسی
مدیحه گوی
جمله سازی با مدح سرای
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 دهر شکست پشت من نیست به رویش آب شرم ورنه چنین نداشتی مدح سرای شاه را
💡 مصطفی حاضر و حسان عجم مدح سرای پیش سیمرغ خمش طوطی گویا بینند
💡 در آفرین تو اینک بهار مدح سرای یکی چکامه بیاراست همچو عقد درر
💡 در دوران پیش از اسلام، مدح سرایان نقش بسیار مهمی در دربار پادشاهان داشتند و با اشعار خود، از شکوه و عظمت حاکمان تمجید و ستایش میکردند.
💡 او یک مدح سرای بسیار ماهر بود که میتوانست با استفاده از کلمات پرکشش و آرایههای ادبی، حتی از کوچکترین ویژگیهای لیدر خود تعریف و تمجید کند.
💡 اگرچه امروزه سبکهای دیگری در شعر رایج است، اما هنوز هم میتوان ردپای مدح سرایان را در برخی از اشعار کلاسیک و حماسی ادبیات فارسی یافت.