مخبرِ صادق اصطلاحی است در زبان فارسی و عربی که از دو جزء «مخبر» بهمعنای خبردهنده و گزارشکننده، و «صادق» بهمعنای راستگو و درستگفتار تشکیل شده است. این ترکیب در متون دینی، ادبی و لغوی برای اشاره به کسی بهکار میرود که خبر او کاملاً درست، معتبر و عاری از خطا باشد. از نظر ریشهشناسی و کاربرد زبانی، این تعبیر جایگاهی ویژه در توصیف مقام صدق و امانت در انتقال حقیقت دارد.
در منابع معتبر لغوی، از جمله غیاثاللغات و ناظمالاطباء، عنوان «مخبر صادق» بهطور خاص برای حضرت رسول اکرم، محمد مصطفی، بهکار رفته است. علت این نامگذاری آن است که پیامبر اسلام، در مقام دریافت و ابلاغ وحی الهی، کاملاً امین و راستگو بوده و هر آنچه را از جانب خداوند متعال دریافت میکرده، بدون کمترین تغییر یا کاستی به مردم منتقل مینموده است. ازاینرو، گفتار و اخبار ایشان از دیدگاه دینی، نهایت اعتبار و اطمینان را داراست.
کاربرد این تعبیر، افزون بر بُعد اعتقادی، بیانگر جایگاه والای پیامبر اسلام در اخلاق، صداقت و مسئولیتپذیری است. «مخبر صادق» نهتنها وصفی برای گزارشدهندگی صحیح، بلکه نشانهای از پیوند عمیق میان حقیقت، وحی و امانتداری در شخصیت حضرت رسول بهشمار میآید. به همین سبب، این عنوان در متون کهن فارسی و اسلامی با احترام فراوان ذکر شده و همچنان در ادبیات دینی جایگاهی رفیع دارد.
