گوتینگن

گوتینگن. [ گ ُ گ ِ ] ( اِخ ) شهری است از آلمان غربی ( در ناحیه باس ساکس )، در جنوب غربی هارتز در کنار لاین. این شهر دارای دانشگاه و صنایع آلومینیوم سازی است.

گوتینگن ( به آلمانی: Göttingen ) ( آلمانی: ( شنیدن ) ; آلمانی سفلی: Chöttingen ) یک شهر دانشگاهی در نیدرزاکسن، در مرکز آلمان است که مرکز آن ناحیهٔ گوتینگن است. رودخانهٔ لاینه از میان این شهر می گذرد و در سال ۲۰۱۹ میلادی دارای ۱۱۸٬۹۱۱ نفر سکنه بوده است.
خاستگاه گوتینگن در روستایی به نام «گوتینگی» ( به آلمانی: Gutingi ) بود که اولین بار در سندی در سال ۹۵۳ میلادی ذکر شد. این شهر در شمال غربی این روستا بین سال های ۱۱۵۰ تا ۱۲۰۰ تأسیس شد و نامش را از این روستا اقتباس کرد. در زمان قرون وسطی این شهر یکی از اعضای اتحادیه هانزا بود و از این رو شهری ثروتمند محسوب می شده است.
امروزه، گوتینگن به خاطر دانشگاه قدیمی خود، دانشگاه گوتینگن مشهور است، که در سال ۱۷۳۴ تأسیس شده و پربازدیدترین دانشگاه اروپا است. در سال ۱۸۳۷ هفت استاد به حاکمیت مطلق پادشاهان هانوفر اعتراض کردند. آنها موقعیت های خود را از دست دادند، اما به عنوان هفت گوتینگن معروف شدند. فارغ التحصیلان این دانشگاه شامل برخی از شخصیت های معروف تاریخی می شود: برادران گریم، هاینریش اوالد، ویلهلم ادوارد وبر و گئورگ گرفینوس. همچنین، صدراعظمان آلمان اتو فون بیسمارک و گرهارد شرودر در دانشکدهٔ حقوق این دانشگاه شرکت کردند. کارل بارت اولین دورهٔ استادی خود را در اینجا برگزار کرد. برخی از مشهورترین ریاضی دانان تاریخ، همچون کارل فریدریش گاوس، برنهارت ریمان و دیوید هیلبرت استادان گوتینگن بودند.
خاستگاه گوتینگن را می توان به روستایی به نام گوتینگی در جنوب شرقی شهر کنونی جستجو کرد. نام روستا احتمالاً از نهر کوچکی به نام گوت گرفته شده است که زمانی از میان آن می گذشت. از آنجایی که پایان - ing به معنای «مسکون توسط» است، این نام را می توان به عنوان «در امتداد گوت» فهمید. شواهد باستان شناختی به یک سکونت در اوایل سدهٔ هفتم اشاره می کنند. اولین بار از نظر تاریخی در سندی توسط امپراتور مقدس روم، اتوی یکم در سال ۹۵۳ میلادی به گوتینگن اشاره شده است، که در آن برخی از وسایل خود را در روستا به صومعهٔ موریتز در ماگدبورگ سپرد. یافته های باستان شناسی حاکی از روابط تجاری گسترده با سایر مناطق و توسعهٔ صنعتگری در این دورهٔ اولیه است.
در روزهای اولیه، «  «گوتینگی» تحت الشعاع گرونا قرار داشت، که در سال ۹۱۵ میلادی در مقابل گوتینگی در تپه ای در غرب رودخانهٔ لین به عنوان یک قلعهٔ جدید ساخته شده بود. پس از آن به عنوان یک کاخ امپراتوری مورد استفاده قرار گرفت، که ۱۸ پادشاه و امپراتور بین سال های ۹۴۱ تا ۱۰۲۵ از این دیدن کردند. آخرین امپراتور روم مقدس که از قلعهٔ «  «گرونا» استفاده کرد، هاینریش دوم بود که کلیسایی هم در اینجا احداث کرد.
گوتینگن (لانگناو). گوتینگن ( به آلمانی: Göttingen ) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در لانگناو ( وورتمبرگ ) واقع شده است. گوتینگن ۱٬۱۴۸ نفر جمعیت دارد.
گوتینگن (ناحیه). گوتینگن ( به آلمانی: Göttingen ( district ) ) یک ناحیه در آلمان است که در نیدرزاکسن واقع شده است.
گوتینگن ۳۰۲٬۳۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهر Steglitz - Zehlendorf خواهرخواندهٔ گوتینگن ( ناحیه ) هست.

گوتینْگِن (Göttingen)
شهری در ساکس سفلا، در آلمان، واقع در ساحل رود لاینه، به فاصلۀ ۹۵کیلومتری جنوب شرقی هانوور. ۱۲۷,۲۰۰ نفر جمعیت دارد (۱۹۹۵). دارای صنایع چاپ و نشر، تولید مواد شیمیایی، تجهیزات اپتیکی، و ابزار دقیق است. جورج دوم، پادشاه انگلستان، دانشگاه آن را در ۱۷۳۷ تأسیس کرد. پس از ۱۹۴۵، این شهر آوارگان بسیاری را در خود جا داد. دانشگاه آن، با آکادمی علوم و نیز انجمن ماکس پلانک (برای پژوهش های علمی) شهر را به مرکزی علمی تبدیل کرده اند؛ بسیاری از برندگان جوایز نوبل در این شهر تحصیل یا تدریس کرده اند.

💡 دینش کونیگ فرزند ژولیوس کونیگ بود. او در بوداپست و گوتینگن تحصیل کرد، و دکترای خود را در سال ۱۹۰۷ دریافت کرد. در همین سال، به هیئت علمی دانشگاه مهندسی بوداپست پیوست، جایی که پدرش در آن‌جا استاد بود. او در سال ۱۹۳۵ به درجه استاد تمامی در این دانشگاه دست یافت، و تا زمان مرگش در آن دانشگاه ماند.

💡 او در دانشگاه ورشو تحصیل کرد. در سال ۱۹۰۵، پس از تعطیلی دانشگاه توسط روسها، وی به گوتینگن رفت و در سال ۱۹۰۶ به رصدخانه پولکوو نقل مکان کرد. او همچنین در رصدخانه انگلاردت در دانشگاه کازان از سال ۱۹۱۰–۱۹۱۰ کار می‌کرد.

💡 در سال ۱۳۴۲ با کمک قاضی خیرخواهی در دادگستری قوچان برای ادامهٔ تحصیل به آلمان رفت. در سال ۱۳۴۹ وقتی از آلمان بازگشت دارای دو دختر به نام‌های کتایون و بیتا بود و از دانشگاه گوتینگن آلمان مدرکِ دکترا گرفته بود. در بازگشت، نخست به استخدام دانشگاه اصفهان درآمد و بعد توسطِ ساواک اخراج شد. پس از اخراج از وزارت علوم و آموزش عالی در سال ۱۳۵۳ سرانجام مرکز تحقیقات ایران‌شناسی را تأسیس کرد.