گل کوزه

گل کوزه. [ گ ُ ل ِ زَ / زِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) گلی را گویند که در کوزه ها گذاشته به مجلس آورند، مانند: نسرین و نرگس. ( انجمن آرا ). نسرین. ( برهان ) ( جهانگیری ). گل نسرین که گل مشکی نیزگویند و به هندی سیوتی خوانند. ( فرهنگ رشیدی ). گلی سفید مشابه گل نسرین مگر قدری از آن کلان باشد و در خوشبویی کم. ( غیاث ). گل سفید. ( آنندراج ):
کنون خالی نباید کوزه از می چون گل کوزه
پر از شبنم شد ارچه پر نگردد کوزه از شبنم.میرخسرو ( از آنندراج ).در گل کوزه نگر تا باد را در کوزه کرد
یاسمن آن دیده بهر خنده دندان کرده باز.خسرو ( از فرهنگ رشیدی ).گل کوزه ز دور چرخ گردان
ندید از خاک پاک سندگردان.خسرو دهلوی.|| بعضی تصریح کرده اند که گل کوزه و گل صدبرگ که گلی است دیگر زرد و سرخ رنگ فارسی هندوستان است. و بعضی اطبای این زمان در این دیار گل نسرین همین گل کوزه را گویند و بعضی نسترن خوانند و گلقند آنرا بهتر از گلقندگل سرخ دانند. ( آنندراج ). || نرگس را هم گفته اند چه قلم آنرا در کوزه ها کرده در خانه نهند. ( برهان ).

گلی را گویند که در کوزه ها گذاشته بمجلس آورند مانند نسرین و نرگس.

💡 ساقی بده آن کوزهٔ خمخانه به درویش کانها که بمردند گل کوزه گرانند

💡 هر دم از خوی دگر می دهدت شکل رقیب در کف او چو گل کوزه گرانت بینم

💡 ساقیا جام جهان بین شود انجام سفال گر باین دست گل کوزه گران میداری

💡 زینهار ای تن خاکی! نشوی غره به خویش کآخر الامر گل کوزه گران خواهی شد

💡 آخرالامر گل کوزه گران خواهی شد| حالیا فکر سبو کن که پر از باده کنی

💡 سر این نکته که شد آب حیات آن لب لعل تا نکردند گل کوزه گران نتوان دید