گفتا گوی

سخن‌گو، گوینده

کم‌گو، ساکت

گفتاگوی. [ گ ُ ] ( اِمص مرکب ) گفتگوی: و تخصیص داده اثم را بر گفتاگوی و خصومتی که ممکن باشد آنجا رود. ( تفسیر ابوالفتوح رازی ). چون گفتاگوی بسیار شد قرار دادند بر قرعه. ( تفسیر ابوالفتوح ).

( اسم ) گفتگو: و تخصیص داده اثم را بر گفتاگوی و خصومتی که ممکن باشد آنجا رود.