کس کار

کس کار. [ ک َ ] ( اِ مرکب ) مردم با کاره و کاردان وکارآزموده و کارآمد. ( ناظم الاطباء ). اهل کار. کس ِ کار. || کس و کار. رجوع به کس و کار شود.
- کس کار داشتن؛ مردم کاری داشتن. ( ناظم الاطباء ).

مردم با کاره و کاردان و کار آزموده و کار آمد. مردم کاری داشتن.

💡 جرم می خوردن ما نیست کم از طاعت کس کار صد توبه کند گریه مستانه ما

💡 به حول و قوهٔ کس کار خویشتن مسپار به خویش تکیه کن و دار بر زبان لاحول

💡 ندانست کس کار و کردار او که چون گرم گردید بازار او

💡 خواندنش‌ نیست‌ سهل ‌بر همه کس کار اهل کتاب باشد و بس

💡 مسلمانان، کرا گویم غم عشق؟ که کس کار مرا سامان نداند

💡 عرفی دل و طبع تو ستمگار مباد نیش تو به سینهٔ کس کار مباد