لغت نامه دهخدا
چیچله. [ چی چ َ ل َ / ل ِ ] ( اِ ) پشته نرمی که بچه ها بر آن سرخورند. سرسره. زُحلوفَه:
خارج، برون. جَمد، یخ و زحلوفه، چیچله
داخل، درون طبق ته وضوضاست مشغله.( نصاب الصبیان ).
چیچله. [ چی چ َ / چ ِ ل َ / ل ِ ] ( اِ ) بیماری و مرض. درد و رنج. ( ناظم الاطباء ).