پناه جان

پناه جان. [ پ َ هَِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) تقیه باشد. ( حاشیه مثنوی چ علاءالدوله ):
گفت ترسایان پناه جان کنند
دین خود رااز ملک پنهان کنند.مولوی.

تقیه باشد

💡 در پناه جان جان‌بخشی توی کشتی اندر خفته‌ای ره می‌روی

💡 ای بشنیده آه جان باده رسان ز راه جان پشت دل و پناه جان پیش درآ چو شیر نر

💡 دگر کسان ز رقیبان دوست بگریزند پناه جان نزاری جواز بوّاب است

💡 اگر چه حسن تو ما را پناه جان و دل است مبین در آئینه و حسن را پناه مکن