لغت نامه دهخدا
هفت هیکل. [ هََ هََ /هَِ ک َ ] ( اِ مرکب ) هفت آسمان. ( برهان ):
به این هفت هیکل که دارد سپهر
سرم هم فروناید از راه مهر.نظامی.|| هفت زمین. || تعویذها و بازوبندها را نیز گویند. ( برهان ). || هفت دعاست که در هر روز هفته یک دعااز او خوانند که موجب امن و سلامت باشد. ( غیاث ).