هفت میدان

هفت میدان. [ هََ م َ /م ِ ] ( اِ مرکب ) کنایه از هفت آسمان است:
کمندش در شتاب آهنگ بیشی
فلک را هفت میدان داده پیشی.نظامی.به یک صفرا که بر خورشید رانده
فلک راهفت میدان بازمانده.نظامی.

کنایه از هفت آسمان است

💡 ولی این هفت میدان جفا کیش نهد استانهٔ سختش فرا پیش

💡 دگر جمله کواکب هفت میدان بروی آدمیش نغز میخوان

💡 خود راز خود پرداخته بر هفت میدان تاخته چشم فلک را ساخته نعل براقش توتیا

💡 به یک صفرا که بر خورشید رانده فلک را هفت میدان باز مانده

💡 ای براق همّتت بر هفت میدان تاخته و آسمانرا صد شکن در چار ارکان یافته