لغت نامه دهخدا
نپار. [ ن َ ] ( اِ ) در مازندران، تختی با پایه بسیار بلند چون بالاخانه ای که با پله های چوبین بر آن بالا روند. نفار. ( یادداشت مؤلف ).
نپار. [ ن َ ] ( اِ ) در مازندران، تختی با پایه بسیار بلند چون بالاخانه ای که با پله های چوبین بر آن بالا روند. نفار. ( یادداشت مؤلف ).
در مازندران: تختی یا پایه بسیار بلند چون بالا خانه ای که با پله های چوبین بر آن بالا روند نفار.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 چَهْ چَهِ بلبلْ، خویِ نپار خجیره آوازِ قرآنْ، شام و نهارْ خجیره