ناگاهی

ناگاهی. ( ق مرکب ) ناگاه. ناگهان:
شب زمستان بود کپّی سرد یافت
کرمکی شبتاب ناگاهی بتافت.رودکی.گرد گرداب مگرد ارْت نیاموخت شنا
که شوی غرقه چو ناگاهی ناغوش خوری.لبیبی.ناگاهی سیاهئی بر وی بگذشت. ( ترجمه محاسن اصفهان ص 75 ).

ناگهان غفله:( ناگاهی سیاهیی بروی بگذشت )

💡 از این در جوی وصل یار شیرین که ناگاهی ز تلخی عین شیرین

💡 از او دم زن تو اندر کلّ حالت که ناگاهی رسانت در وصالت

💡 بدو گفتا زنی شد چاره سازم که ناگاهی خرید از دار بازم

💡 کی باشد و کی بود که ناگاهی این پرده ز کار خویش بدرانیم

💡 چنان حیران شدی در عین دریا که خواهی گشت ناگاهی تو شیدا

💡 تو درکش تا نگردی مست عاقل که ناگاهی شوی در عشق باطل