نان در انبان

نان در انبان. [ دَ اَم ْ ] ( ص مرکب ) مسافر. عازم سفر. آنکه به عزم سفر نان درانبان گذاشته و توشه راه برداشته است:
منهیان ربع مسکون ز آبروی عدل تو
فتنه را پنجاه ساله نان در انبان یافته.انوری.بخل و کین را نان در انبان یافته.1کاتب بلخی.- نان در انبان داشتن؛ توشه راه فراهم داشتن و عازم سفر بودن.
- نان در انبان کسی نهادن؛ او را تهیه اسباب سفر و تکلیف غربت کردن. ( آنندراج ). او راروانه کردن. عذرش را خواستن. طردش کردن:
نشستم تا همی خوانم نهادی
روَم چون نان در انبانم نهادی.نظامی.- نان در انبان گذاشتن یا نهادن؛ سامان سفر کردن. مسافر شدن. ( آنندراج ). کنایه از مسافرت کردن. ( برهان قاطع ). سفر کردن. مسافرت نمودن. آماده سفر گشتن. ( ناظم الاطباء ).
- نان در انبان یافتن؛ موجود یافتن اسباب معاش. ( آنندراج ). و رجوع به معنی نخستین شود.

کسی که بعزم سفرنان درانبان گذاشته عازم سفر: منهیان ربع مسکون ز آبروی عدل تو فتنه را پنجاه ساله نان درانبان یافته. ( انوری ) یانان درانبان داشتن.توشه سفررافراهم داشتن و عازم سفربودن.یانان درانبان گذاشتن ( نهادن ).بعزم سفرتوشه خود را مهیاکردن آماده سفرگردیدن.

💡 منهیان ربع مسکون زاب روی عدل تو فتنه را پنجاه ساله نان در انبان یافته

💡 جبّه فرمود و پوستین بخشید گندمم داد و نان در انبان کرد