فوعه

این کلمه واژه‌ای عربی است که در منابع معتبر لغوی مانند اقرب‌الموارد و منتهی‌الارب ثبت شده و دارای چند معنای متفاوت است. یکی از معانی اصلی «فوعه» بوی خوش و رایحه‌ای دل‌انگیز است که برای توصیف عطر و بوی مطبوع به کار می‌رود. در معنایی دیگر، این واژه به حرارت، تندی و شدت زهر اشاره دارد و بیانگر اثر سریع و نافذ سم است. «فوعه» همچنین برای نشان دادن آغاز و ابتدای زمان، به‌ویژه اول روز و اول شب، در متون کهن استفاده شده است. تنوع معنایی این واژه نشان می‌دهد که «فوعه» بسته به بافت جمله می‌تواند مفهومی حسی، زمانی یا توصیفی داشته باشد. در زبان و ادبیات کلاسیک، استفاده از «فوعه» بیشتر جنبه ادبی و توصیفی دارد و در گفتار روزمره کاربرد اندکی دارد.