مزجاه

مزجاه. [ م ُ ] ( از ع، اِ ) مزجات. صورتی از مزجاة است در استعمال شعرا به ضرورت قافیه:
برادران را یوسف چو داد گندم و جو
بها گرفت از ایشان بضاعت مزجاه
اگر بضاعت مزجات پشم و پینو بود
نبود گندم و جو نیز جز که تخم و گیاه.سوزنی.

نوعی شعر

[ویکی الکتاب] معنی مُّزْجَاةٍ: اندک
ریشه کلمه:
زجو (۳ بار)
«مُزْجات» از مادّه «ازجاء» به معنای راندن و دفع کردن است و از آنجا که بهای کم و بی ارزش را شخص گیرنده از خود دور می سازد به آن «مُزْجات» گفته شده است.

💡 مگر در اوصاف تو که ناید از من سخن پیش تو مزجاه شد بضاعتم لیک من

💡 اگر بضاعت مزجاه پشم و پنبه بود نبود گندم و جو نیز جز که تخم گیاه