مرده پرست. [ م ُ دَ / دِ پ َ رَ ] ( نف مرکب ) که مرده را پرستد و به او اظهار علاقه کند و حرمت گذارد. که به دیگران تا زنده اند وقعی و ارجی ننهد اما پس از مرگشان سوگواری کند و در شرح فضیلت و مقامشان افراط کند:
گهی خوشدل شوی از من که میرم
چرا مرده پرست و خصم جانیم.مولوی.
۱. کسی که مرده را بپرستد.
۲. [مجاز] کسی که به گذشتگان و افتخارات آنان توجه افراطی و بیجا نشان می دهد.
( صفت ) ۱- آنکه مرده را پرستد. ۲- آنکه بمرده علاق. مفرط دارد: گهی خوشدل شوی از من که میرم چرا مرده پرست و خصم جانیم ? ( دیوان کبیر )
💡 من یکی زنده دل و خلق جهان مرده پرست نیست جای عجب ار نیست کسی مایل من