مایه داری

مایه داری. [ی َ / ی ِ ] ( حامص مرکب ) سوداگری. تجارت:
تهی دست کو مایه داری کند
چو لنگی است کو راهواری کند.نظامی.

۱- دارای مایه و بضاعت بودن. ۲- ضخامت ستبری. ۳- پررنگی.

💡 الفنج کن اکنون که مایه داری از منت نصیحت به رایگان است

💡 به کشور کجا مایه داری شنود نه مایه رها کرد با وی نه سود

💡 گر قطره ام به کام جگر تشنگان حزین امّا به مایه داری طوفان فروچکم

💡 ابر بهار در عرق شرم غوطه زد از مایه داری مژه ی اشکبار ما

💡 گر بسی مایه داری آخر کار حیرت و عجز را کنی انباز

💡 ز مایه داری اشکم خوش است خاطر دوست خدا کند، نکند دل مرا ز یار خجل