فرو دوختن

فرودوختن. [ ف ُ ت َ ] ( مص مرکب ) فروکردن. زدن پیکان و تیر و نیزه و جز آن:
خدنگی که پیکانْش ْ بدبید برگ
فرودوخت بر تارک ترگ ترگ.فردوسی. || نگریستن. خیره گشتن و یا چشم فروبستن:
به زر چشم خود را فرودوختی
جهان را به دینار بفروختی.فردوسی.دیده فرودوختم تا نه به دوزخ برد
باز نظر می کنم سخت بهشتی وشی.سعدی.مگر از شوخی تذروان بود
که فرودوختند دیده باز.سعدی.

فرو کردن

💡 من نتوانم ز دوست دیده فرو دوختن عشق ز حربا مرا بایدم آموختن