یک قبا

یک قبا.[ ی َ / ی ِ ق َ ] ( ص مرکب ) یک لاقبا. درویش. فقیر. ( یادداشت مؤلف ). که فقط یک قبا بر تن دارد:
به تنگ چشمی آن ترک لشکری نازم
که حمله بر من درویش یک قبا آورد.حافظ.و رجوع به یک لاقباشود.

یک لا قبا درویش

💡 بسا بهار و خزان را که پشت سر بیند چو سرو هر که درین باغ یک قبا گردد

💡 چو شانه نوبت چاکم بسینه افتادست بدست شوق همین چاک یک قبا چکند

💡 درین چمن سرسبز آن برهنه پا دارد که چار موسم چون سرو یک قبا دارد

💡 به خاکبوس حریمش برهنه می آیند کسی که چون حرم کعبه یک قبا گردد

💡 دوش آن جانان ما افتان و خیزان یک قبا مست آمد با یکی جامی پر از صرف صفا

💡 خون در تلاشِ جامهٔ الوان نمی‌خورم سالی بس است کعبه‌صفت یک قبا مرا