پکنه

پکنه. [ پ َ ن َ / ن ِ ] ( ص ) مردم فربه کوتاه بالا را گویند. ( برهان قاطع ). کوتاه قد و کلفت و سروته یکی. در تداول عوام تاپو. خپله:
آن دختر پکنه عصمت الدین
سرمایه زهد و نیک نامی است.انوری ( از فرهنگ جهانگیری ).

(پَ نَ یا نِ ) (ص. ) مردم فربه کوتاه بالا، خپله.

۱. چاق، فربه.
۲. کوتاه قد: آن دختر پکنه عصمة الدین / سرمایهٴ زهد و نیک نامی ست (انوری: مجمع الفرس: پکنه ).

( صفت ) مردم فربه کوتاه بالا خپله تاپو.