پر دود

پردود. [ پ ُ ] ( ص مرکب ) پر از دخان. تعجج؛ پردود شدن خانه. ( تاج المصادر بیهقی ). || ( تنباکو، قلیان... ) که دود بسیار از آن برآید. || پردرد. اندوهگین:
روانش ز اندیشه پردود بود
که زروان بداندیش مهبود بود.فردوسی.

( صفت ) آنچه پر از دود باشد:اطاق پر دود. یا قلیان پر دود. که دود بسیار از آن بر آید.یا پردود بودن.اندوهگین غمگین پر درد بودن.

💡 جهان آفرین از تو خشنود باد دل بد سگالانت پر دود باد

💡 آن هوای تیرهٔ پر دود و دم خوش‌تر از دشت گل و باغ ارم

💡 لوت خوردند و سماع آغاز کرد خانقه تا سقف شد پر دود و گرد

💡 سرای شاه ازو پر دود می‌بود بدو پیوسته ناخشنود می‌بود

💡 وگر همچنین خود بمانی چو دیو دل از جهل پر دود و سر پرخمار

💡 شبی چون سینهٔ عشاق پر دود ز تاریکی چو جانهای غم اندود