پردانش

پردانش. [ پ ُ ن ِ ] ( ص مرکب ) از پهلوی، اَویر دانشن. که دانش بسیار دارد. علاّمه:
فریدون پردانش و پرفسون
مر این آرزو را نبد رهنمون.فردوسی.جهاندیده پردانش افراسیاب
جز از چاره سازی نبیند بخواب.فردوسی.نبیره جهاندار کاوس کی
دل افروز پردانش و نیک پی.فردوسی.فراوان ببودند پیشش بپای
بزرگان پردانش و رهنمای.فردوسی.جهانجوی پردانش افراسیاب
بکُندز نشسته بخورد و بخواب.فردوسی.چنین گفت با نامور انجمن
بزرگان پردانش و رای زن.فردوسی.خردمند و با شرم و با فر و رای
جهان بین و پردانش و رهنمای.فردوسی.همه دیده کردند یکسر پرآب
از آن شاه پردانش و زودیاب.فردوسی.

آن که دانش بسیار دارد، دانشمند، علامه.

💡 فریدون پردانش و پرفسون همین را روانش نبد رهنمون

💡 خردمند و بادانش و شرم و رای جهانجوی و پردانش و رهنمای

💡 به نزد سیاوش فرستم کنون یکی مرد پردانش و پرفسون

💡 جهاندیده پردانش افراسیاب جز از چاره جستن نبیند به خواب

💡 چنین گفت کای نامدار انجمن بزرگان پردانش و رای‌زن