پنج روزه

پنج روزه. [ پ َ زَ / زِ ] ( اِ مرکب ) کنایه از مدت اندک باشد:
این پنج روزه مدت ایام آدمی
آزار مردمان نکند جز مغفلی.سعدی.ای که پنجاه رفت و در خوابی
مگر این پنج روزه دریابی.سعدی.- امثال:
هر کسی پنج روزه نوبت اوست.
- پنج روزه دنیا؛ کنایه است از مدت عمر.

۱. مدت پنج روز.
۲. آنچه پنج روز طول بکشد.
۳. [مجاز] مدت کم: دور مجنون گذشت و نوبت ماست / هرکسی پنج روزه نوبت اوست (حافظ: ۱۳۶ حاشیه ).

( صفت ) ۱- آنچه پنج روز طول کشد. ۲- مدت اندک. یا پنج روز. دنیا. مدت عمر.
کنایه از مدت اندک باشد

💡 بگذار هر چه داری و بگذر که هیچ نیست این پنج روزه عمر که مرگ از قفای اوست

💡 عهدیست که جام می ندیدم بر دست نه عشرت پنج روزه وامن پیوست

💡 بی‌مهر چار یار در این پنج روزه عمر نتوان خلاص یافت از این ششدر فنا

💡 نقش سه شش طلب مکن از کعبتین دهر کین نقش پنج روزه برون از خیال نیست

💡 مباش غره بدین پنج روزه نقد حیات که عمر برسرپایست و چرخ بر سر کار

💡 به نیرنگ این پنج روزه خیال که نادان نهد نام او ملک و مال