نادر خور

نادرخور. [ دَ خوَرْ / خُرْ ] ( نف مرکب ) ناسزاوار. ناشایست. که درخور و سزاوار نیست: از بهر پایندگی این در نفس ها و دوری آن از محال ها و نادرخورها. ( کشف المحجوب سجستانی ). || ناپسند. نامطبوع:
ور نباشد تشنه او را سلسبیل
گرچه سرد و خوش بود نادرخور است.ناصرخسرو.

ناسزاوار ناشایست که در خور و سزاوار نیست.

💡 ور نباشد تشنه او را سلسبیل گرچه سرد و خوش بود نادر خور است