نازپرور. [ پ َ وَ ] ( نف مرکب ) پرورنده ٔناز. ( از آنندراج ). || ( ن مف مرکب ) پرورده شده از ناز. نازپرورد. ( از آنندراج ). نازپرورد. نازپرورده. آنکه به ملاطفت و ناز و نعمت پرورش یافته باشد. ( ناظم الاطباء ). رجوع به نازپرورد شود:
بخاک پای تو ای سرو نازپرورمن
که روز واقعه پا وامگیر از سر من.حافظ.|| کودک زیان کار. ( ناظم الاطباء ).
۱ - ( صفت ) پرورنده ناز. ۲ - ( صفت ) ناز پرورده در نعمت و رفاه پرورش یافته: بخاک پای تو ای سرو ناز پرور من. که روز واقعه پا وامگیر از سر من. ( منسوب به حافظ )
💡 ای زلیخا تو بخواب ناز خفته با عزیز ناز پرور یوسفت افتاده اندر قعر پاه
💡 که ای ناز پرور نهال دلم میافزا دگر بر ملال دلم
💡 مکش سرمه به چشم ناز پرور مکن روز مرا از شب سیه تر
💡 چو شد مهد آن ناز پرور زمین بلرزید بر خود زمین و زمان
💡 چو بر سپیدی نافش سیه دلی نگریست بتیر دوخت دل و ناف ناز پرور او
💡 گفت لیلی: کای فدایت جان من ناز پرور سرو سروستان من
