نوشکفته

نوشکفته. [ ن َ / نُو ش ِ ک ُ ت َ / ت ِ ] ( ن مف مرکب ) تازه شکفته شده. گل یا غنچه ای که به تازگی باز شده و در کمال طراوت و شادابی است:
روی تو چون شنبلید نوشکفته بامداد
روی من چون شنبلید پژمریده در چمن.منوچهری.که آن نوشکفته گل نورسید
همی گشت از باد چون شنبلید.؟ ( از لغت اسدی ).ای گل خندان نوشکفته نگه دار
خاطر بلبل که نوبهار نماند.سعدی.

گلی که تازه باز شده، گل تازه.

تازه شکفته شده، گلی که تازه بازشده است
( صفت ) تازه شکفته ( گل ).

💡 هزار شکر که از نوشکفته گشت گلی زابر لطف الهی ز بوستان حسن

💡 گلهای نوشکفته بهر بوستان که هست پیش رخ تو خار نماید چنانکه هست

💡 داریم دلبری که چو روی و چو موی او گلبرگ نوشکفته و مشک بتاب نیست

💡 خیز ای گل نوشکفته درشو به چمن تا جامه دریده غنچه بر شاخ شود

💡 منم آن نوشکفته باغ صد رنگ که تو بر من بگفتی آن همه ننگ

💡 گل‌های نوشکفته به وصف تو در چمن هر یک سفینه‌ای‌ست ز درهای معنوی