پای کشان

پای کشان. [ ک َ / ک ِ ] ( نف مرکب، ق مرکب ) در حال کشیدن پا.
- پای کشان آمدن یا رفتن؛ رفتن با تأنی و بطؤ چنانکه فالج زده ای: رجا گفت...چون دانستم که کار محکم شد و بیعت تو کرده آمد از پس مرگ سلیمان گفتم برخیزید و پیش امیرالمؤمنین شویدکه او بمرد و عهدنامه بازکردم و بر ایشان خواندم و چون به نام عمربن عبدالعزیز رسیدم هشام بن عبدالملک بانگ کرد و گفت ما او را هرگز بیعت نکنیم گفتم واﷲ که اگر بیعت نکنی سرت بردارم هشام بیامد پای کشان و بیعت کرد. ( تاریخ طبری ترجمه بلعمی ).
مرکب جود تیزدست کند
در هزیمت نیاز پای کشد.مسعودسعد.آنکه غفلت بر احوال وی غالب... مدهوش و پای کشان میرفت. ( کلیله و دمنه بهرامشاهی ). احمد خوارزمی گفت مرا از هیبت او قوت از اعضا برفت و برخاستم پای کشان از بارگاه او بیرون آمدم و به استشعار و خوفی هرچه تمامتر خود را بوثاق انداختم. ( ترجمه تاریخ یمینی ). مری؛ پای کشان رفتن... ( منتهی الارب ).

= پاکشان

( صفت ) در حال پای کشیدن. یا پای کشان رفتن. پای را کشیدن چون اشخاص فالج.

💡 مرد درگاه و سراپرده عزت نبود هرکه دامن به سر پای کشان می‌آید

💡 گردن کشان بحضرت تو هم نمی رسند من پیرسست، پای کشان تا کجا رسم؟

💡 هر که ترا دید صدرخانه گرفته پای کشان آردت ز صدر بدهلیز

💡 در پای کشان ز ناز دامان گشتند به سوی او خرامان

💡 از پای گر افتم من دور از تو به راهم آن گیسوی در پای کشان را چه فتادست