ظهور اسلام همزمان با حاکمیت نظام پولی دو فلزی در منطقه بود که سکههای طلا و نقره، به ترتیب با نامهای دینار و درهم، ارز رایج میان مردم محسوب میشدند. این ساختار پولی که ریشه در امپراتوریهای ساسانی و بیزانس داشت، بعدها در فقه اسلامی و بهویژه در مبحث بیعِ صَرْف، مورد تنظیم و تدوین قرار گرفت. نخستین گام مسلمانان برای اسلامی کردن این مسکوکات، حک کردن عبارت بسم الله بر روی دینارها و درهمهای ساسانی و رومی موجود بود. اگرچه این اقدامات پراکنده در دورههایی مانند ۱۵ هجری (با سکهای منسوب به طبریه شام که یادآور نام خالد بن ولید است) صورت پذیرفت، اما این سکهها فاقد رسمیت کامل بودند و معاملات همچنان عمدتاً با دینارها و درهمهای روم و ایران انجام میگرفت.
تا پیش از اصلاحات بنیادین، تنوع و عدم استانداردسازی سکهها موجب بروز مشکلاتی در داد و ستدها میشد. نقطه عطف در تاریخ مسکوکات اسلامی، به دوران خلافت عبدالملک مروان بازمیگردد. ایشان با تاسی به توصیههای دقیق فقهی، که نقل شده است با هدایت امام محمدباقر (ع) همراه بوده، اقدام به جمعآوری کلیه سکههای رایج رومی و ایرانی نمود. این اقدام به منظور ضرب سکههایی با مضامین و نقوش کاملاً اسلامی و یکپارچهسازی نظام پولی در قلمرو گسترده اسلامی صورت گرفت. این اصلاحات نه تنها یک تغییر اقتصادی، بلکه نمادی از استقلال فرهنگی و سیاسی دولت نوپای اسلامی محسوب میشد.