کم ظرف

۱. کم حوصله.
۲. کسی که لیاقت و کفایت کار مهم ندارد.

( صفت ) کسی که حوصله و لیاقت شغل و مقامی را که بدو داده اند ندارد.

💡 رسد بهار و در این ظرف کم من کم ظرف مدان که عمر کنم جز به شاهد و می صرف

💡 دریا به نظر تنگتر از چشم حباب است کم ظرف کسانی که به گنجینه بسازند

💡 شوق دریاکش و در شیشه کم ظرف فلک آنقدر خون جگر نیست که یک جام شود

💡 فلکها سینه می دزدند از داغ جنون من زهر کم ظرف رطل عشق نوشیدن نمی آید

💡 باده را شیشه کم ظرف ز جوش افکنده در گلستان خم از عربده آرام نداشت

💡 ریخت دریا درگریبان قطره کم ظرف را ذره ناچیز را خورشید سیما کرد عشق