چار سوی

چارسوی. ( اِ مرکب ) چارسو. چاربازار. محلی که چارسمت آن بازار است:
در چارسوی فقر درآ تا ز راه ذوق
دل را ز پنج نوش سلامت کنی دوا.خاقانی. || چارراه:
در چارسوی کون و مکان وحشت است خیز
خلوتسرای انس جز از لامکان مخواه.خاقانی.از شهر شما دواسبه راندیم
وز خون سر چارسوی شستیم.خاقانی. || چارسمت. چارطرف. چارجانب. شمال و جنوب و مشرق و مغرب:
یکی مرد پاکیزه نیکخوی
بدو دین یزدان شود چارسوی.فردوسی.بدان بام شد کش نبود آرزوی
سپه دید گرد اندرش چارسوی.فردوسی.گرت دیگر آید یکی آرزوی
که گرد اندرآید سپه چارسوی.فردوسی.

چارسو ٠ چار بازار ٠ محلیکه چار سمت آن بازار است ٠ یا چار راه ٠ یا چار سمت ٠ چار طرف ٠ چار جانب ٠ شمال و جنوب و مشرق و مغرب ٠

💡 ای دست غارت تو در چار سوی عشقت سرهای گردنان را آویخته به مویی

💡 مرد حق جان جهان چار سوی آن بخلوت رفته را از من بگوی

💡 روی به ما کن و مکن دیده ما و خاک در سجده رواست هر طرف قبله چار سوی را

💡 بر چار سوی طبع بزن خیمۀ مراد جایی چنین وطن ز سر اختیار گیر؟

💡 به چار سوی تامل نیافتم بیدل ترازویی ‌که ‌گرانتر ز دل بود سنگش

💡 دیده ام روز جهان چار سوی آنکه نورش بر فروزد کاخ و کوی