پاکشان

۱. در حال پا کشیدن بر زمین.
۲. (صفت ) ویژگی آن که آهسته و به کندی قدم بردارد.

💡 به ره گوئی به گنجی مار رفتست چنین در پاکشان گیسو کجا رفت

💡 آزاده نسب زنده بجانی دگر است و آن گوهر پاکشان زکانی دگر است

💡 در برم آمد چو چنگ گیسو در پاکشان من شده از دست صبح دست بسر چون رباب

💡 رسیدی بر سرم در پاکشان زلف به راهت عمر من آمد به پایان

💡 زلف توأم چو دامن در پاکشان خویش گاهی به خاک ره فکند گاه برکشد

💡 به زنجیر و بند گرانشان نبست تن پاکشان ازن شکنجه نخست