پاکشان رفتن

پاکشان رفتن. [ ک َ رَ ت َ ] ( مص مرکب ) رفتن چون کسی که پای وی فالج دارد.

💡 سر سروران رو به خاک اندر است تن پاکشان در مغاک اندر است

💡 رخش داده از باغ رضوان نشان سر زلف ژولیده در پاکشان

💡 روبد ره تو سنبل مشکین چو بگذری بر طرف باغ زلف معنبر به پاکشان

💡 ز درویشیش هر کس را نشان است ردای خواجگی در پاکشان است

💡 آزاده‌ دلان زنده به جان دگرند آن گوهر پاکشان ز کانی دگر است