نشینه

💡 هرجا که نگاه شونه نشینه شیین هرچیز که هوس وینه، نَوِنِهْ دیینْ

💡 با جسم، روحی من چو مسیحا کند عروج شهباز من به جا نگذارد نشینه را

💡 عالمی زین غم جگر پرداز زد بسر دست، چون نشینه باز

💡 در اشعار کلاسیک فارسی، معمولاً از واژه نشینه برای توصیف کسی که در مکانی خاص سکونت دارد یا در جایگاهی خاص قرار گرفته است، استفاده می‌شود.

💡 او که در آن دهکده کوچک نشینه بود، تمام عمر خود را صرف کمک به کشاورزان و بهبود وضعیت معیشتی اهالی آن منطقه کرد.

💡 آن موجود افسانه‌ای که در اعماق جنگل‌های تاریک نشینه بود، در داستان‌های محلی به عنوان نگهبان اسرار طبیعت یاد می‌شد.