یند
لغت نامه دهخدا
یند. [ ی َ ] ( فعل ) به جای ضمیر اند استعمال می شود در صورتی که ماقبل وی واو یا الف باشد، مانند: این مردم خدام اویند و این متاعها بی بهایند. ( ناظم الاطباء ). «اند» فعل ربطی ( رابطه ) است و «یند» هم صورتی از آن است، که پس از کلمه های مختوم به الف و واو مصوت، همزه به یاء بدل شود.
جمله سازی با یند
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 بسی هند و بسی شند و بسی یند همان کوه و همان صحرا همان دشت
💡 می کهخ تا آفرین و مدح تو گو یند ازین نوع یکدیگر را فو
💡 این دایره ها تابع پرگار قضا یند صائب مکن از گردش گردون گله بسیار
💡 چون‌ازین‌بگذری‌به‌دست‌قضاست یند و اندرز و قیل‌و قال، هباست
