عندی

کلمه‌ی «عِندِی» واژه‌ای عربی است که در فارسی نیز در گفتار و نوشتار مذهبی و ادبی دیده می‌شود. این واژه از ریشه «عند» به معنای «نزد، پیش، در اختیار» گرفته شده است و حرف «ی» در پایان آن به معنای «من» یا «مال من» است. بنابراین «عندی» در مجموع به معنای «نزد من»، «پیش من» یا «در اختیار من» است. این کلمه معمولاً در زبان عربی در مکالمات رسمی و غیررسمی به کار می‌رود و بیان‌کننده مالکیت، همراهی یا حضور چیزی در نزد گوینده است. در متون دینی، دعاها یا قرآن نیز زیاد مشاهده می‌شود و گاه برای اشاره به نعمت‌ها، اسرار یا دانشی که نزد خداوند است به کار می‌رود. در زبان فارسی، «عندی» ممکن است بیشتر حالت ادبی یا رسمی داشته باشد و در گفتار معمولی به جای آن از «پیش من»، «نزد من» یا «همراه من» استفاده می‌شود. این واژه از نظر معنایی با واژه‌هایی مانند «لدیّ» (به معنای نزد من / کنار من) نیز هم‌معنی است.