گرد بالش

گردبالش. [ گ ِ ل َ / ل ِ ] ( اِ مرکب ) بالش کوچک و مدور که به وقت خواب زیر رخساره نهند و به هندی گل تکیه گویند، میتواند که گل تکیه بضم اول باشد مخفف گول تکیه و لفظ گردبالش بر همین دال است و بعضی اهل لغت قایلند که ماقبل شین بالش کسره وفتح هر دو صحیح است. ( غیاث ) ( آنندراج ):
سر سفله را گردبالش منه
سر مردم آزار بر سنگ به.سعدی ( بوستان ).... و دهل زنان متکا و گردبالش و... ( نظام قاری ص 154 ).

( اسم ) بالشی کوچک و مدور که بهنگام خواب زیر رخساره نهند گرد بالین: حصیر سامانی دید افکنده و نطع و گرد بالش نیز افکنده.

💡 همان ز پستی بالین نمی برد خوابم ز گرد بالش گردون کنم اگر بالین

💡 چنان ز قدر تو آوازه ی بزرگان خفت که گرد بالش نام شهان شده ست درم

💡 به گرد بالش گوهر فرو نیارد سر چنین که قطره من تشنه چکیدن شد

💡 چو شبنم آن که دل خویش با صفا سازد ز گرد بالش خورشید متکا سازد

💡 ز روی بستر گل شبنمم چو برخیزد ز گرد بالش خورشید متکای من است

💡 بکش ز نطع امل پاکزین عمل عیسی ز گرد بالش خورشید متکا دارد