پشت اسب

[ویکی فقه] پشت اسب (قرآن). پشت، قسمت خلفی تن از کمر به بالاست.
آفریده شدن اسب، برای سوار شدن بر پشت آنان و تجمل است.«والخیل... لترکبوها وزینة ویخلق ما لاتعلمون»؛ همچنین اسبها و استرها و الاغها را آفرید؛ تا بر آنها سوار شوید و زینت شما باشد، و چیزهایی می آفریند که نمی دانید.
← زینت
۱. ↑ لغت نامه، ج۴، ص۴۹۱۰، «پشت».۲. ↑ نحل/سوره۱۶، آیه۸.
مرکز فرهنگ و معارف قرآن، فرهنگ قرآن، ج۷، ص۲۲۲، برگرفته از مقاله «پشت اسب».
...

💡 چنان شجاعت کرد او بکودکی در غور ز پشت اسب مبارز ربود پیش پدر

💡 خدایگانا، چونانکه کهربا که را ز پشت اسب عدو را بنیزه بربایی

💡 بر پشت اسب روز ملاقات حیدری وندر کف تو تیغ تو صمصام حیدرست

💡 سوار ایشان بر پشت اسب چونان بود کجا بروید بر تیغ کوهسار شجر

💡 باشد مقام باقی خیلش میان خاک چون پشت اسب جنگی باشد مقام تو