پرواز کور

💡 در دهه ۱۹۲۰، افزایش قابلیت اطمینان هواپیماها و کاربرد آن‌ها در اهداف غیرنظامی منجر به فزونی تجهیزات اویونیک گردید و نیاز به پرواز کور (پرواز بدون رؤیت زمین) را به جریان انداخت. در این دهه، از جمله مسائلی که در زمینه ناوبری مسیر مطرح گردید، جهت‌یابی بیکن رادیویی بود. در اواخر این دهه، ناوبری ابزاری همراه با مخابره رادیویی اولیه جهت ایجاد نخستین فرود کور امن در یک هواپیما به کار گرفته شد.

💡 خلبانان آموزش‌دیده باید مهارت‌های لازم برای انجام پرواز کور را کسب کنند تا بتوانند در شرایط دید کم، هواپیما را هدایت کنند.

💡 در شرایط جوی نامساعد و با پوشش ابرهای سنگین، انجام پرواز کور با استفاده از تجهیزات ناوبری پیشرفته برای ایمنی بسیار ضروری است.

💡 سیستم‌های خودکار مدرن در هواپیما، امکان انجام پرواز کور را با دقت بسیار بالا فراهم کرده‌اند تا خطای انسانی به حداقل برسد.