لغت نامه دهخدا
پادشه نشین. [ دْ / دِ ش َه ْ ن ِ ] ( نف مرکب ) نشیننده چون پادشاهان. آنکه نشستنی چون پادشاهان دارد:
ای شاه تاجدار که بر تکیه گاه ملک
هم پادشه نشینی و هم پادشه نشان.سوزنی.|| ( اِ مرکب ) جای نشستن شاه. شهری که مقرّ پادشاه است.
پادشه نشین
فرهنگ فارسی
( صفت اسم ) ۱ - آنکه نشستنی چون پادشاه دارد آنکه مانند سلاطین جلوس کند. ۲ - شهری که مقر پادشاه است پایتخت.
آنکه نشستنی چون پادشاهان دارد
جمله سازی با پادشه نشین
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 غیر از دل بیقرار جویا ویرانهٔ پادشه نشین نیست
