لغت نامه دهخدا
هجاگو. [ هَِ ] ( نف مرکب ) هجاگوی. هجوکننده. هجاگوینده. دشنام دهنده در شعر. شاعری که در شعر مردم را به باد استهزاء گیرد. هجاء:
«جهنمی هجاگو عبید زاکانی ».( یادداشت مؤلف ).
هجاگو
جمله سازی با هجاگو
💡 چه آن شاعری کو هجاگو نباشد چه شیری که چنگال و دندان ندارد