شوره گز

لغت نامه دهخدا

شوره گز. [ رَ / رِ گ َ ] ( اِ مرکب ) شوره گژ. ( یادداشت مؤلف ). نوعی از درخت گز باشد. ( برهان )( فرهنگ فارسی معین ). قسمی از گز. ( ناظم الاطباء ). نوعی از درخت گز است و آن را به تازی اثل گویند. ( فرهنگ جهانگیری ). درخت گز که در زمین شوره روید. ( رشیدی )( غیاث اللغات ) ( آنندراج ). اثل. ( زمخشری ). ثمر آن گزمازک و حبةالاثل است. قسمی از گز و طرفاء. ( یادداشت مؤلف ). نوعی از درخت گز. ( غیاث ): ناگاهانه آن بند خراب شد و آن بستان و آن قوم هلاک شدند و بدل هر درختی شوره گزی پدید آمد. ( قصص الانبیاء ص 178 ).

فرهنگ عمید

= شورگز

فرهنگ فارسی

( اسم ) نوعی درخت گز.

دانشنامه آزاد فارسی

رودخانۀ شورِ فصلی، در استان سیستان و بلوچستان، با طولی در حدود ۱۰۰ کیلومتر. از ۱۳۰کیلومتری جنوب غربی زاهدان سرچشمه می گیرد و به سوی شمال غربی روان می شود، در طول راه رودخانه های شورِ نرماشیر و تقی آباد به آن می ریزند. پس از تشکیل دادن بخشی از خط مرزی استان های سیستان و بلوچستان و کرمان، در حاشیۀ کویر لوت به زمین فرو می رود.

جمله سازی با شوره گز

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 در مدح میغ گفته شده‌ست این که «بهره زو یکسان برند شوره گز و شاخ یاسمن»

💡 گیاه شوره گز در مناطق خشک و شور ایران به وفور یافت می‌شود و نقش بسیار مهمی در حفظ اکوسیستم و جلوگیری از فرسایش خاک ایفا می‌کند.

💡 کشاورزان باید با دقت نسبت به رشد گیاه شوره گز در زمین‌های خود توجه کنند زیرا این گیاه می‌تواند منابع آب محدود را به سرعت مصرف نماید.

💡 بررسی ویژگی‌های زیستی گیاه شوره گز نشان می‌دهد که این گونه گیاهی سازگاری فوق‌العاده‌ای با شرایط اقلیمی سخت و خاک‌های با شوری بسیار بالا دارد.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران