غمزه زن

غمزه زن. [ غ َ زَ / زِ زَ ] ( نف مرکب ) کرشمه نما و شوخ چشم. ( ناظم الاطباء ). آنکه غمزه زند. غمزه زننده. غمزه کننده. رجوع به غمزه شود:
زین پس وشاقان چمن نوخط شوند و غمزه زن
طوق خط و چاه ذقن پرمشک سارا داشته.خاقانی.شب مهتاب چون شب تاری
قصد خورشید غمزه زن کردی.خاقانی.پیش که غمزه زن شود چشم ستاره سحر
بر صدف فلک رسان خنده جام گوهری.خاقانی.

غمزه زننده، غمزه کننده، ویژگی کسی که از روی نازوکرشمه مژه بر هم می زند.

( صفت ) آنکه غمزه زند کسی که به چشم و ابرو اشاره کند.

💡 کی نظر بازی تواند با بتان غمزه زن هر که چون جامی نشد سهم حوادث را هدف

💡 ناوک غمزه میزند در دل من نهان کسی می نکنم غلط که آن غمزه زن نهان توئی

💡 سیری ز جان نبود، گر این خون گرفته را سیراب دیدنش سوی آن غمزه زن چه بود؟

💡 زین ره گذشت گویی آن غمزه زن که هر سو در خون و خاک غلطان افتاده بی گناهی

💡 باز آن ابرو کمان غمزه زن قصد که کرد چشم او باری ز مژگان ناوک پرتاب داد

💡 تن من موی شده، غم نیز گرهی شد در وی ناوک غمزه زن و آن گره از مو بگشای