غزل خوانی
مترادفها
غزلسرایی
لغت نامه دهخدا
غزلخوانی. [ غ َ زَ خوا / خا ] ( حامص مرکب ) عمل غزلخوان. غزل خواندن. غزل گفتن.
دانشنامه آزاد فارسی
نوعی آواز با وزن آزاد که داش مشدی ها و باباشمل های تهران اجرا می کردند. غزل خوانی را لاتی، لشی، باباشملی و کوچه باغی نیز گفته اند و از اواسط دهۀ ۱۳۲۰ش، به پیشنهاد چند تن از ادبا و موسیقی دانان، آن را بیات تهران نیز نامیدند. غزل خوانی بدون همراهی ساز اجرا می شود و اشعار آن معمولاً مُخَمَس های طولانی با مضمون های عبرت آموز و عاشقانه اند. از دهۀ ۱۳۳۰ش خوانندگان موسیقی کافه ای و کوچه بازاری به این آواز توجه کردند و آن را به شکل های تازه ای با همراهی ساز اجرا می کردند.
جمله سازی با غزل خوانی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 خسروا، چند غزل خوانی تا غم برود این نه دیوی ست که از سحر و فسون خواهد رفت
💡 روی در صحرا نهد چون محمل لیلی قفس بلبل مستی چو آهنگ غزل خوانی کند
💡 عندلیبان بر غزلهایم غزل خوانی کنند دفترم از حرف رخساری گلستانست باز
💡 گلزار به شهر آمد و بازار چمن شد گوش همه کس محو غزل خوانی من شد
💡 به لب از غنچه حزین، مهر خموشی زده اند عندلیبان همه در فصل غزل خوانی ما
💡 در مراسمهای سنتی، غزل خوانی توسط شاعران بزرگ باعث ایجاد فضایی معنوی و آرامشبخش برای حاضران در آن محفل ادبی و فرهنگی میشود.
💡 مهارت در غزل خوانی نیازمند تسلط کامل بر وزن، آهنگ و تلفظ صحیح کلمات است تا بتوان احساسات نهفته در شعر را به درستی منتقل کرد.
💡 شبهای شاعرانه با غزل خوانی استادان کهنهکار و شنیدن اشعار عاشقانه و عرفانی، تجربهای بینظیر برای تمام علاقهمندان به ادبیات کلاسیک فارسی است.