ستاننده

ستاننده. [ س ِ ن َن ْ دَ / دِ ] ( نف ) صفت فاعلی از مصدر ستدن. گیرنده:
ستاننده را گفت بهرام گرد
که این جرم چونین شمردی تو خرد.فردوسی.سپهدار مرز ونگهدار بوم
ستاننده باژ سقلاب و روم.فردوسی.ستاننده چابک ربائیست زود
که نتوان ستد باز هرچ آن ربود.اسدی.آن نه مالست که چون دادیش از تو بشود
زوستاننده غنی گردد و بخشنده فقیر.ناصرخسرو.خواب رباینده دماغ از دماغ
نور ستاننده چراغ از چراغ.نظامی.- ستاننده جانها؛ عزرائیل. ملک الموت: جان شیرین وگرامی بستاننده جانها داد. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 383 ).
- ستاننده داد:
ستاننده دادِ آنکس خداست
که نتواند از پادشه داد خواست.سعدی. || تسخیر کننده. تصرف کننده. فاتح:
ستاننده شهر مازندران
گشاینده بند هاماوران.فردوسی.

کسی که چیزی از دیگری بستاند، گیرنده.

گیرنده اخذ کننده یا ستاننده تدبیر. قابل تدبیر.
از مصدر ستدن تسخیر کننده تصرف کننده فاتح

💡 از نبوّت به جان ستاننده هم پذیرنده هم رساننده

💡 سپهدار مختار فرخنده نام ستاننده ی خون شاه انام

💡 که ای شرزه شیران دشت یلی ستاننده ی خون آل علی (ع)

💡 رباینده است عشق تو ستاننده است زلف تو از این جز صبر نستانی و زان جز عقل نربایی

💡 نهادی بران سیم نام خراج به دیوان ستاننده با فر و تاج

💡 هم ستاننده از که از احمق هم دهنده به که به صاحب حق