شب کار

شب کار. [ ش َ ] ( ص مرکب ) کسی که در شب کار کند. کارگر شب کار. || در تداول عامه، لوطی. || زن که تن به بدکاری داده باشد و بدکاری کند. زن که شباهنگام با بیگانه خسبد. که همبستر مردی بیگانه شود.

ویژگی که در شب کار می کند.

💡 زندگی عادی او چنین بود که راس ساعت ۶ صبح بیدار شود و در ساعت ۷:۳۰ پشت ماشین تحریر خود بنشیند و تا ۱۰ شب کار کند. آسیموف در جلد نخست زندگی‌نامه خود با عنوان «خاطره‌ای هنوز سرسبز» که در سال ۱۹۷۹ منتشر شد، توضیح داده که چگونه نویسنده‌ای وقت‌شناس شده‌است.

💡 من کنون رفتم خدا یار شما عشق خوبان روز و شب کار شما

💡 همه شب کار جنگ روز میساخت چو شمعی مضطرب با سوز میساخت

💡 روز و شب کار به یاران تو زاریست مرا به امید تو ز دنبال سپاهت گردم

💡 جز دعایت نیست اوراد فضولی روز و شب کار او اینست و بس والله اعلم باالصواب

💡 سه روز و سه شب کار زینگونه بود که بخت بد اندیش وارونه بود