شب خیز

شب خیز. [ ش َ ] ( نف مرکب ) شب خیزنده. آنکه شبها برخیزد. ( آنندراج ). کسی که در شب از خواب برمیخیزد، مثل: عابد شب خیز. ( از فرهنگ نظام ). کسی که برای عبادت شب هنگام از خواب برخیزد. ( ناظم الاطباء ). قائم اللیل. شب زنده دار. || چیزی که شب برخیزد مثل ناله شب خیز. ( فرهنگ نظام ):
هر خسی قیمت نداند ناله شب خیز را
خسروی بایدکه داند قدر این شبدیز را.صائب.

۱. خیزنده در شب، ویژگی کسی که شب از خواب برخیزد و بیدار بماند.
۲. [قدیمی] ویژگی آن که شب برای عبادت از خواب برخیزد، شب زنده دار.

خیزنده درشب، آنکه برای عبادت شب برخیزدشب زنده دار
( صفت ) ۱ - کسی که شب از خواب برخیزد و بیدار بماند. ۲ - آن که شب هنگام برای عبادت از خواب برخیزد.

💡 بیا خواجو که با مرغان شب خیز نهادست از هوا جان در میان گل

💡 در هوای گل روی تو بود خواجو را همنفس بلبل شب خیز خوش الحان همه شب

💡 شامی شب خیز بزم افروز رومی طلعتم حور آتس روی عنبر موی مشکین معجرم

💡 ز مظلوم شب خیز غافل مباش که او در سحرگاه زاری کند

💡 چو روشن گشت روز آن شاه شب خیز ندید از تیره بختی گرد شبدیز